Ingehouden verdriet

Soms dragen kinderen en jongeren een verdriet dat ze nauwelijks durven te laten zien. Niet omdat het er niet is, maar omdat ze bang zijn een ander nóg meer verdriet te doen.

Deze week zat er een jongen van 14 jaar tegenover mij.
Een half jaar geleden overleed zijn oma, de moeder van zijn moeder. Hij mist haar ontzettend. Ze hadden een heel bijzondere band en begrepen elkaar vaak zonder woorden.

Toch vindt hij het moeilijk om thuis over haar te praten. Hij vertelde dat hij bang is dat zijn moeder dan nóg verdrietiger wordt.

Dit is iets wat ik vaak zie in mijn praktijk: de wens van een kind om voor een ouder te zorgen, terwijl het zelf ook steun nodig heeft.

Tijdens onze sessie gebruikten we Sterrenkaartjes. Ze hielpen ons om herinneringen op te halen. Niet alleen de herinneringen die pijn doen, maar juist ook de herinneringen die een glimlach oproepen. Mooie verhalen, kleine momenten en de liefde die blijft, ook als iemand er niet meer is.

Aan het einde van de sessie keek hij me aan en zei:
“𝘐𝘬 𝘷𝘰𝘯𝘥 𝘩𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘦𝘭 𝘧𝘪𝘫𝘯 𝘰𝘮 𝘻𝘰 𝘩𝘦𝘳𝘪𝘯𝘯𝘦𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘰𝘮𝘢 𝘰𝘱 𝘵𝘦 𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯”.

Dat vind ik zo bijzonder aan mijn werk.
Rouw hoeft niet opgelost te worden.
Verdriet hoeft niet kleiner gemaakt te worden.
Soms is het grootste kado dat je een kind kunt geven een plek waar alles er mag zijn. Waar niets hoeft. Waar herinneringen gedeeld kunnen worden en verdriet gedragen mag worden.
Want wanneer herinneringen een plek krijgen, blijft ook de verbinding met iemand die je mist bestaan.
En soms is dat precies wat een kind nodig heeft.