Gedrag van kinderen na een verlies

Vandaag had ik een Kindbehartiger sessie met een meisje van 7 jaar. Haar ouders zijn gescheiden en hebben nog veel strijd met elkaar.

Tijdens de sessie was ze druk. Ze wilde steeds bepalen wat we gingen doen, testte grenzen uit en had veel behoefte aan controle.

Dit zie ik vaker bij kinderen die een scheiding of een andere ingrijpend verlies hebben meegemaakt. En het raakt me iedere keer weer. Want achter dat gedrag zit vaak veel spanning. Kinderen voelen zoveel meer dan volwassenen soms denken. Ze proberen op hun eigen manier met het verlies om te gaan.
Sommige kinderen worden stil. Andere kinderen worden juist druk, boos of heel bepalend. Dat is niet zomaar “gedrag”. Het is vaak een signaal dat een kind zich niet echt veilig of rustig voelt vanbinnen.

Ik vind dat wij als volwassenen (leerkrachten, hulpverleners én ouders) daar beter naar moeten kijken. Niet alleen corrigeren wat we zien aan de buitenkant, maar proberen te begrijpen wat een kind eigenlijk laat zien.

Kinderen die een ingrijpend verlies hebben meegemaakt verdienen rust en veiligheid. En volwassenen die écht luisteren naar wat er achter hun gedrag schuilgaat.