Moeder overleden

“Heb jij nepwimpers?” vraagt ze nieuwsgierig terwijl ze me onderzoekend aankijkt. Ik glimlach en antwoord ontkennend.

Ze is 11 jaar oud. Vorig jaar verloor ze haar moeder. Sinds drie maanden komt ze elke twee weken bij me en vandaag zijn we samen aan het tekenen. En terwijl de potloden over het papier gaan, ontstaan de mooiste gesprekken. Niet de hele tijd over het grote verdriet. Soms over wimpers. Over school. Over favoriete kleuren. Over alledaagse dingen die juist zoveel veiligheid geven.

Kinderen rouwen op hun eigen manier en in hun eigen tempo. Ze bewegen vaak heen en weer tussen verlies en het gewone leven. Juist die afwisseling helpt hen om te dragen wat vaak moeilijk te dragen is. Wat helpend is, is als een kind een vertrouwd persoon heeft bij wie het zich veilig voelt. Iemand die luistert zonder te oordelen, die er gewoon is en ruimte biedt aan alle gedachten, vragen en gevoelens die er mogen zijn. Deze plek bied ik kinderen graag!